در این تحقیق شاخصهای مختلف نظیر کارآیی رشد، کارآیی تغذیه و تغییرات ترکیب لاشه جهت بررسی مکانیسم احتمالی جبران عقب افتادگی رشد در ماهی قزل آلای رنگین کمان با وزن متوسط 44.01±0.19 (± انحراف استاندارد) گرم و در شرایط آزمایشگاهی کاملا کنترل شده مورد مطالعه قرار گرفت. این مطالعه به مدت 8 هفته بطول انجامید و در قالب یک طرح کاملا تصادفی با چهار تیمار و سه تکرار اجرا شد و یک گروه کنترل (بدون دوره محرومیت غذایی) و تیمارهای با 1، 2 و 3 هفته گرسنگی را شامل می شد. سپس ماهیان از شروع هفته چهارم تا پایان آزمایش روزانه دو نوبت تا حد اشتها تغذیه شدند. در پایان دوره گرسنگی (روز (21، وزن متوسط ماهیان تیمارهای 46.9±2.74)1 گرم)، 46.04±1.21)2 گرم) و 41.04±0.22)3 گرم) بطور معنی داری کمتر از ماهیان گروه کنترل 64.00±5.60) گرم) بود (P<0.05). در پایان هفته هشتم، وزن متوسط نهایی ماهیان تیمارهای 93.00±3.95)1 گرم)، 83.06±3.87)2 گرم)، 93.85±5.60)3 گرم) و گروه کنترل 82.87±9.53) گرم) تفاوت معنی داری با همدیگر نداشتند (P>0.05). از روز 21 تا 33، مصرف غذای تیمارهای 3.11±0.09)2 درصد وزن بدن در روز) و 3.13±0.14)3 درصد وزن بدن در روز) بطور معنی داری از مقادیر مصرفی گروه کنترل (1.77±0.29) و تیمار (2.60±0.081)1 بیشتر بود (P<0.05). با این حال، طی مدت مذکور ضریب تبدیل غذایی (FCR) گروههای مختلف آزمایشی تفاوت معنی داری با همدیگر نداشتند (P>0.05). شاخصهای ضریب کارآیی پروتئین (PER) و ارزش تولیدی پروتئین (PPV) ماهیان با دوران محرومیت غذایی از نظر عددی بیشتر از ماهیان گروه کنترل بودند. ترکیب لاشه ماهیان در پایان دوران محرومیت غذایی تفاوت معنی داری نشان نداد (P>0.05). نتایج نشان دادند که ماهی قزل آلای رنگین کمان با وزن متوسط 44.01±0.19 گرم توانایی تحمل محرومیت غذایی و جبران عقب افتادگی رشد را دارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مکانیسم رشد جبرانی ماهی قزل آلا در شرایط آزمایشگاهی، به مدت 5 هفته در قالب طرح کاملا تصادفی با 4 تیمار و 3 تکرار و یک گروه شاهد مورد بررسی قرار گرفت. تیمارها ی 1 تا 4 به مدت 2 هفته به ترتیب با 0، 25، 50 و 75 درصد حد سیری تغذیه شدند. پس از طی مرحله ی محرومیت غذایی ماهی ها تا سطح اشباع و دو نوبت در روز غذادهی شدند. نتایج حاصل از بررسی شاخص های رشد، ترکیب شیمیایی لاشه و فاکتورهای خونی، نشان دهنده توانایی این ماهی در جبران کمبود رشد ناشی از محرومیت غذایی در حد 25% اشباع بود.

این پژوهش با هدف بررسی محدودیت خوراک و پدیده رشد جبرانی و اثر پروبیوتیک باسیلاکت بر عملکرد رشد و بهره وری غذایی، بازماندگی و ترکیب لاشه ماهی قزل آلای رنگین کمان انجام شد. آزمایش با استفاده از طرح کاملاً تصادفی در قالب سه تیمار شامل تیمار بدون گرسنگی و باسیلاکت، تیمارهای محدودیت خوراک به مدت دو هفته با و بدون باسیلاکت انجام شد. در مرحله ی تغذیه مجدد، تیمارها به مدت چهار هفته در حد سیری تغذیه شدند. تعداد 150 قطعه بچه ماهی با میانگین وزن 31/1± 20/21 گرم به مدت 42 روز با تیمارهای فوق تغذیه شدند. نتایج نشان داد اثر تیمارها بر رشد وزنی و طولی، ضریب تبدیل غذایی، درصد افزایش رشد بدن، ضریب رشد ویژه، درصد بقاء، شاخص وضعیت و درصد بازماندگی معنی داری بود (05/0< P). همچنین اثر تیمارها بر نسبت بازده غذایی و میزان کارایی پروتئین، درصد پروتئین و چربی لاشه معنی داری بود (05/0< P). جیره حاوی پروبیوتیک باسیلاکت نسبت به گروه تغذیه مجدد بدون باسیلاکت، سبب بهبود نرخ بقاء بچه ماهیان تحت تیمار شد. نتایج نشان ضریب رشد ویژه در ماهیان با دو هفته گرسنگی و تغذیه مجدد با باسیلاکت، بیشتر از گروه ماهیان تغذیه مجدد بدون باسیلاکت بود. درمجموع این تحقیق نشان داد که پروبیوتیک باسیلاکت، اثر مثبتی روی فاکتورهای رشد و تغذیه ای همچنین ترکیب لاشه در مقایسه با تغذیه مجدد بدون باسیلاکت در قزل آلای رنگین کمان داشت.

پژوهش حاضر به منظور بررسی آثار دوره های گرسنگی کوتاه مدت و غذادهی مجدد بر شاخص های مختلفی نظیر ضریب تبدیل غذایی (FCR)، نسبت کارائی غذا (FER)، نسبت کارایی پروتئین (PER)، درصد رشد خالص (SGR)، درصد افزایش وزن (WG)، شاخص رشد (CF) و بررسی مکانیسم احتمالی جبران عقب ماندگی رشد در ماهی قزل آلای رنگین کمان با وزن متوسط (17.5±0.5 گرم) و در شرایط آزمایشگاهی کنترل شده انجام گرفت. این مطالعه مدت 8 هفته و در قالب یک طرح کاملا تصادفی با سه تیمار که هر تیمار شامل سه تکرار بود انجام گرفت. در تمام طول آزمایش تیمار شاهد بدون محرومیت غذایی و تا حد سیر تغذیه شد و تیمار اول و دوم به ترتیب 2 روز تغذیه، یک روز گرسنگی و 4 روز تغذیه، یک روز گرسنگی را تحمل کردند. ماهیان در طول دوره مطالعه هر دو هفته یک بار زیست سنجی شدند. بر اساس نتایج به دست آمده در پایان دوره آزمایش در هیچ کدام از فاکتورها بین گروه های با محرومیت غذایی و گروه شاهد و همچنین بین خود گروه های با محرومیت غذایی تفاوت معناداری مشاهده نشد (P>0.05).

زمینه: علی رغم این که امروزه SNP ژنوتایپینگ به عنوان روش استاندارد در مطالعه های تکاملی و همه گیرشناسی آنتراکس مطرح است، اما به دلیل نیاز به تعیین توالی در این روش، امکان اجرای آن در آزمایشگاه هایی که با محدودیت بودجه مواجه هستند، وجود ندارد.هدف: مطالعه به منظور بررسی امکان استفاده از آنزیم های محدودکننده در اجرای سیستم SNP ژنوتایپینگ ون ارت( Van Ert) انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه کاربردی در سال 1393 در آزمایشگاه تحقیق و توسعه بخش واکسن های هوازی دام پزشکی موسسه رازی کرج انجام شد. به منظور شناسایی آنزیم های محدودکننده مناسب جهت هضم لوکوس های SNP، قطعه های مربوطه بر روی ژنوم سویه 34F2 باسیلوس آنتراسیس بررسی شدند. صحت نتایج با استفاده از تعیین توالی محصولات PCR تایید شد.یافته ها: از میان 13 لوکوس بررسی شده، 3 لوکوس به واسطه نوع SNP خود، توسط آنزیم های محدودکننده قابل افتراق بودند. قطعه 560 جفت بازی مربوط به لوکوس A.Br004 در سویه استاندارد و جدایه حاد تحت تاثیر آنزیم BsmI قرار داده شد که دو قطعه با اندازه های 336 و 224 جفت باز حاصل شد. در بررسی امکان اجرای روش، سویه استاندارد به واسطه نوع SNP خود توسط آنزیم شکسته شد.نتیجه گیری: با توجه به یافته ها به نظر می رسد پس از تکمیل فرآیند تحقیق، RE-SNP تایپینگ روشی ساده و مناسب جهت اجرای سیستم ژنوتایپینگ ون ارت باشد و نیاز به انجام روش پرهزینه تعیین توالی مرتفع شود.

سابقه و هدف: رشد جبرانی اضافه وزنی است که در اثر فراهم آمدن شرایط دسترسی دام به غذای کافی بعد از یک دوره محدودیت غذایی به دست می آید. بنابراین دامی که تحت تأثیر یک دوره محدودیت غذایی قرارمی گیرد پس از تغذیه مجدد مخصوصاً در اوایل دوره مذکور، دارای احتیاجات نگهداری کمتری در مقایسه با دامی است که تحت تأثیر دوره محدودیت غذایی قرار نگرفته است. با توجه پروار 320 هزار رأس بره پرواری در استان لرستان در سال و امکان استفاده از محدودیت خوراک و در راستای ترویج استفاده از رشد جبرانی در پروار بره ها پروژه با هدف بررسی امکان تغییر روند سرعت رشد، پروار و ترکیبات فیزیکی و شیمیایی لاشه بره های پرواری نژاد لری از طریق راهکارهای کوتاه مدت، محدودیت خوراک مصرفی انجام شد. مواد و روش ها: برای انجام آزمایش تعداد 24 رأس بره نر نژاد لری از شیر گرفته با میانگین وزن زنده 45/1± 30 کیلوگرم انتخاب شدند. چهار جیره آزمایشی شامل 1) گروه شاهد (جیره پروار بدون محدودیت و در حد اشتها)؛ 2) گروه محدودیت 80 درصد اشتها 3) گروه محدودیت 70 درصد حد اشتها) 4) گروه محدودیت 60 درصد حد اشتها) بودند. در پایان آزمایش میزان افزایش وزن روزانه، وزن نهایی، ضریب تبدیل غذایی، بازده خوراک و خوراک مصرفی محاسبه شده و سپس از هر تیمار سه رأس بره کشتار شدند. خصوصیات لاشه به همراه هزینه تولید برای هر کیلوگرم افزایش وزن، لاشه و گوشت لخم محاسبه شد. جهت تعیین ترکیب شیمایی گوشت درصد ماده خشک، خاکستر، چربی خام و پروتئین خام تعیین شد. داده های عملکرد، صفات لاشه و ترکیب شیمیایی لاشه در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تکرار (هر تکرار شامل گروه 6 رأسی و 3 رأس برای صفات لاشه و ترکیب شیمیایی لاشه) توسط رویه مختلط آنالیز کوواریانس شد. مقایسه میانگین تیمارها با استفاده از آزمون توکی انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد بین وزن نهایی بره ها در پایان دوره محدودیت خوراک اختلاف معنی دار وجود داشت (05/0>P). در پایان تغذیه مجدد بین گروه شاهد و گروه های محدودیتی 70 و 80 درصد محدودیت خوراک اختلاف معنی دار مشاهده نشد (05/0P>). بین ماده خشک مصرفی روزانه بره ها در پایان دوره محدودیت خوراک اختلاف معنی دار وجود داشت (05/0>P). در پایان رشد جبرانی بین گروه شاهد و گروه های محدودیتی اختلاف معنی دار مشاهده نشد. در دوره تغذیه مجدد ضریب تبدیل خوراک در تیمارهای محدودیت خوراک نسبت به تیمار شاهد کاهش داشت. بازده خوراک روندی مشابه ضریب تبدیل خوراک در دوره محدودیت خوراک و رشد جبرانی در گروه های آزمایشی داشت. نتایج ترکیب فیزیکی لاشه در دوره تغذیه مجدد نشان داد که میانگین اکثر صفات لاشه در تیمار شاهد و 80 درصد خوراک با یکدیگر تفاوت معنی دار نداشته و بالاتر از دو گروه محدودیت 70 و 60 درصد خوراک بودند. در این بین وزن دنبه، درصد دنبه و چربی کل لاشه در تیمار شاهد بالاتر از کلیه گروه های محدودیت بود. نتایج نشان داد درصد گوشت لخم لاشه سرد در گروه های جبرانی بالاتر از تیمار شاهد بود. درصد ترکیبات شیمیایی لاشه در دوره محدودیت خوراک نشان داد ماده خشک، درصد پروتئین خام و چربی در تیمار شاهد بیشتر از تیمارهای محدودیت خوراک بود و بین تیمارها اختلاف معنی دار وجود داشت (05/0>P). در دوره تغذیه مجدد درصد پروتئین خام بیشتر از گروه شاهد بود. نتیجه گیری: این مطالعه مشخص نمود بره های تحت محدودیت 80 درصد خوراک به دلیل افزایش وزن بالاتر، ضریب تبدیل غذایی مناسب تر ازنظر وضعیت پرواری نسبت به بره های شاهد که در کل دوره در حد اشتها خوراک مصرف نمودند ارجحیت داشتند. همچنین درصد چربی کل لاشه کمتر و گوشت لخم بیشتر و درنهایت هزینه های تولید هر کیلوگرم لاشه و گوشت لخم پائین تری نسبت به سایر تیمارها داشتند.

زمینه مطالعاتی: رشد جبرانی در واقع یک فرایند فیزیولوژیک است که در آن از پتانسیل حیوان، پس از یک دوره اعمال محدودیت غذایی، برای افزایش رشد و بازده رشد در طی دوره تغذیه آزاد می توان بهره گرفت. هدف: این تحقیق به منظور بررسی اثر وزن متفاوت شروع محدودیت فیزیکی خوراک و دوره تغذیه مجدد بر عملکرد رشد بره های لری انجام شد. روش کار: برای انجام آزمایش، تعداد 54 راس بره ی نر 26 کیلوگرمی انتخاب و بر اساس روش اندازه های تکرار شده در قالب طرح کاملا تصادفی توسط رویه مختلط انجام شد. تیمارها شامل 6 تیمار، گروه شاهد بره 30 کیلوگرمی (جیره پروار بدون محدودیت؛ 2) گروه 80 درصد محدودیت خوراک بره 30 کیلوگرمی؛ 3) گروه 60 درصد محدودیت خوراک بره 30 کیلوگرمی؛ 4) گروه شاهد بره 35 کیلوگرمی (جیره پروار بدون محدودیت)؛ 5) گروه 80 درصد محدودیت خوراک بره 35 کیلوگرمی؛ 6) گروه 60 درصد محدودیت خوراک بره 35 کیلوگرمی بود ند. پس از 14 روز دوره پیش از محدودیت خوراک یک گروه شامل 27 راس که به میانگین وزن 30 کیلوگرمی رسیده بودند از بقیه جداشده و تحت تیمارهای محدودیت خوراک قرار گرفتند. گروه 27 راسی باقیمانده تحت جیره قبلی به مدت 35 روز تا رسیدن به وزن 35 کیلوگرمی قرار داشتند. پس از رسیدن این گروه به میانگین 35 کیلوگرمی جیره های محدودیت خوراک اعمال شد. دوره محدودیت خوراک برای هر دو گروه 30 و 35 کیلوگرمی 35 روز بود. سپس گروه 30 کیلوگرمی به مدت 49 روز و گروه 35 کیلوگرمی به مدت 28 روز تا پایان دوره پروار تغذیه مجدد با جیره شاهد (جیره پروار بدون محدودیت و به صورت دسترسی آزاد) شدند. نتایج: نتایج نشان داد بین وزن نهایی بره ها در پایان دوره محدودیت خوراک اختلاف معنی دار وجود داشت (05/0>P). در پایان تغذیه مجدد بین گروه های شاهد (30 و 35 کیلوگرم) و گروه های محدودیتی 80 و 60 درصد محدودیت خوراک اختلاف معنی دار مشاهده نشد. بین ماده خشک مصرفی روزانه بره ها در پایان دوره محدودیت خوراک اختلاف معنی دار وجود داشت (05/0>P). در پایان رشد جبرانی بین گروه های شاهد و گروه های محدودیتی اختلاف معنی دار مشاهده نشد. در دوره تغذیه مجدد ضریب تبدیل خوراک در تیمارهای محدودیت خوراک نسبت به تیمارهای شاهد (30 و 35 کیلوگرم) کاهش داشت. نتایج ترکیب لاشه در دوره تغذیه مجدد نشان داد میانگین اکثر صفات لاشه در تیمارهای شاهد (30 و 35 کیلوگرم) و 80 درصد خوراک برای بره های 30 کیلوگرمی با یکدیگر تفاوت معنی دار نداشته و بالاتر از سایر گروه ها بودند. در این بین وزن دنبه، درصد دنبه و چربی کل لاشه در تیمارهای شاهد (30 و 35 کیلوگرم) بالاتر از کلیه گروه های محدودیت بود. نتایج نشان داد درصد گوشت لخم لاشه در گروه های جبرانی بالاتر از تیمارهای شاهد بود. نتیجه گیری نهایی: این مطالعه مشخص نمود بره های تحت محدودیت 80 درصد خوراک برای بره های 30 کیلوگرمی به دلیل افزایش وزن بالاتر، ضریب تبدیل خوراک مناسب تر نسبت به بره های شاهد که در کل دوره در حد اشتها خوراک مصرف نمودند، ارجحیت داشتند. همچنین تیمار فوق درصد چربی لاشه کمتر، گوشت لخم بیشتر و درنهایت هزینه تولید هر کیلوگرم لاشه و گوشت لخم پایین تری نسبت به سایر تیمارها داشت.

ترکیب (YGdSm)123 با فرمول اسمی (Y0.33Gd0.33Sm0.33)Ba2Cu3Ox همچنین YGdEu1 و YGdEu2 با فرمول اسمی(Y0.33Gd0.33Eu0.33) Ba2Cu3Ox که دارای شرایط اکسیژن دهی متفاوت هستند ساخته شده اند. خواص مختلف ساختاری، ریخت شناسی، ترابردی و مغناطیسی که شامل اندازه گیریهای پذیرفتاری ac، مقاومت الکتریکی ac، چگالی جریان بحرانی Jc و آنالیزهای EDX,XRD,SEM می باشند به عمل آمده است. نتایج حاصل از چگالی جریان بحرانی نشان می دهد که مقدار Jc در نمونه (YGdSm)123 و YGdEu1 نسبت به (Y123) افزایش پیدا کرده است به طوری که مقدار آن در YGdEu1 نسبت به نمونه (Y123) حدود 2 برابر شده است که علت آن احتمالا حضور یونهای Eu و Sm در روی صفحه های BaO می باشد که به عنوان یک ناخالصی عمل می کند و منجر به تولید میخکوبی محلی شده و نهایتا جریان بحرانی را افزایش می دهد.